Update Jemen – projectcoördinator

Jemen, december 2018

Al sinds 1998 is Islamic Relief actief in Jemen als Islamic Relief Jemen, met een ruim aantal aan projecten die variëren van onderwijs tot aan gezondheid, bouwen wij aan een veiligere toekomst voor Jemen. Salem Jaffer Baobaid is een van de projectcoördinatoren van Islamic Relief, hij verleent al meer dan 2 jaar hulp in Al Hudaydah aan de getroffenen. In dit artikel lezen we over de situatie in Jemen vanuit de ogen van een veldmedewerker.

”De laatste paar nachten hebben geweerschoten me rond middernacht wakker gemaakt en tot in de ochtendschemer gewoed.

Al 44 maanden doorstaat het volk hier het geluid en gevolg van de schoten, de ontploffingen en de narigheden. Men verwacht altijd dat ik er al gewend aan ben geraakt, maar de situatie is niet wat het eerst was, het wordt met de dag erger. Alles komt steeds dichterbij het stadscentrum en is steeds sterker te horen. Weinig mensen slapen de hele nacht door, de uitputting en angst op de gezichten van mijn buren komt steeds duidelijker naar voren.

Ik ben al meer dan twee jaar hulpverlener in Al Hudaydah en in die tijd is de stad zo ernstig veranderd, dat hij bijna onherkenbaar is. Toen ik voor het eerst hierheen verhuisde vanuit Hadhramaut, ten oosten van Al Hudaydah, voelde de stad, ondanks de oorlog, levend aan. De winkels, restaurants en markten waren enorm drukbezocht. Ondanks de benauwde zomerse hitte, vulden families de straten tot laat in de avond. Ik heb mijn eigen vier kinderen meegenomen naar deze grote stad en we begonnen met het bouwen van een nieuwe thuis. Het waren alleen wij vijven, mijn vrouw stierf kort voordat we verhuisden. Ze had een auto-immuunziekte en de behandeling die ze nodig had was niet beschikbaar in Jemen. Ik denk dat de stress van de oorlog haar toestand ook verergerde..

Op dit moment voelt Al Hudaydah half leeg aan, en sinds de luchtaanvallen, beschietingen en schietpartijen wordt het ’s nachts alleen maar erger. Zodra de avond nadert loopt de stad leeg. Tegen 18.00 zijn er slechts enkelen nog op straat, en tegen 19:00 is er geen ziel meer te bekennen. Iedereen verstopt zich thuis, het begint de laatste tijd zo erg te worden dat velen hun huis nauwelijks verlaten.

Hierdoor is de leegte enorm sterk te voelen. Toen begin dit jaar duidelijk werd dat Al Hudaydah de volgende frontlinie van deze oorlog zou worden, stuurde ik mijn kinderen naar hun grootmoeder in Sana’a. De dood van mijn vrouw maakte het een nog moeilijkere beslissing, ik maak me continu zorgen over ze, waar ze ook zijn. Het enige wat mij enigszins geruststelt is het feit dat mijn jongste van 5 niet elke nacht dezelfde schoten moet aanhoren als ik.

Ik had het geluk om mijn kinderen hieruit te halen. Honderden gezinnen hadden nooit de luxe om weg te gaan, en van het kleine aantal die het wel lukte te vertrekken, zijn velen teruggekomen, ofwel omdat ze geen geld meer hadden of vonden de omstandigheden in geïmproviseerde kampen zo ellendig dat ze liever in de buurt van de frontlinie woonden.

Volgens de VN staat Jemen op het punt van de hongersnood en ik heb gezien hoe dat er uit de eerste hand uitzag. Naarmate mensen steeds wanhopiger worden, is mijn werk niet alleen maar moeilijker geworden, maar voelt het ook urgenter aan.

Als projectcoördinator van Islamic Relief voor de provincie Al Hudaydah is het mijn verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat voedsel elke maand naar maar liefst 110.000 huishoudens gaat – onze voedselpakketten bevatten benodigdheden die de meeste mensen niet langer kunnen vinden en/of betalen, zoals tarwe, rijst, olie, suiker en ingeblikte vis. We leveren ook gespecialiseerde voedingsondersteuning aan ondervoede, nieuwe en aanstaande moeders, die anders moeite zouden hebben om hun baby’s borstvoeding te geven.

Er is hier niet veel elektriciteit – de huizen die het wel hebben, kopen brandstof van lokale zakenmensen die generatoren met winst exploiteren. Bovendien worden de basisconsumptiegoederen waar wij allen afhankelijk van zijn, zoals rijst, bakolie en veel groenten steeds duurder. Veel goederen zijn niet meer te vinden, omdat steeds meer winkels hun deuren sluiten.

In het begin hielden winkeleigenaars de stad in leven door mensen te voorzien van hun boodschappen op krediet, maar omdat de valuta van Jemen de afgelopen paar maanden ernstig is ingestort, hebben de winkeleigenaren zelf kredieten moeten afsluiten. Het wordt steeds duurder om basisbenodigdheden zoals voedsel te importeren en de prijzen zijn enorm gestegen. Sommige mensen in Al Hudaydah hebben zelfs hun huizen verkocht om hun gezinnen te voeden.

 

Echter is er nog veel meer te doen naast de onmiddellijke voedselbehoeften. Ik ben medeverantwoordelijk voor de werking van onze sanitatieprojecten, deze zijn cruciaal in de strijd tegen cholera en andere dodelijke ziekten, verder onderhandel ik ook over geldtransactieprogramma’s met verkopers om de bloedarme economie gaande te houden. De dagen zijn lang, de gevaren groot en de obstakels voor de banen van hulpverleners in Al Hudaydah lijken nooit te eindigen. Er is eindeloos onderhandeld met de VN, lokale partners, gemeenschappen en autoriteiten aan verschillende kanten van de oorlog. Mensen vertrouwen op ons om hulp effectief en op tijd te leveren.

Nu de gevaren bijna voor mijn eigen voordeur staan en de schoten ’s nachts mij wakker weten te houden, groeit mijn angst en bezorgdheid om mijn collega’s en de bevolking. Ik ben geobsedeerd door elk detail, maar deze oorlog is genadeloos en onvoorspelbaar, en de waarheid is dat geen enkele hoeveelheid planning volledig kan waken tegen het vaak willekeurige geweld. De gezinnen hebben moeite met overleven; ze vertellen me dat onze voedselpakketten soms niet langer dan twee weken meegaan omdat ze rantsoenen delen met buren en geliefden, ze hebben meer nodig. Hun vale huid en ingevallen ogen – beide tekenen van ondervoeding – zijn duidelijke aanwijzingen dat de bevolking van Al Hudaydah en heel Jemen dit niet langer meer zal kunnen volhouden.

 

Hulporganisaties zijn op dit moment niet ontworpen of uitgerust om een ​​hele natie te voeden..

Zonder een spoedige einde aan deze oorlog zullen veel meer onschuldige mensen sterven – hetzij door honger, zoals de mensen die ik help; door ziekte, zoals mijn vrouw; of door de bommen en kogels die steeds dichter bij ons komen..”

Oorlogen stoppen kunnen we niet, maar wat we wél kunnen? Deze mensen helpen overleven. 

DONEER NU

 

Scroll to top