Help Jemen nu! DONEER VOOR JEMEN


 Mijn familie heeft nergens anders om naartoe te vluchten. Moeten we blijven en de tanks trotseren?

 

Terwijl tanks het zuiden van Gaza bereiken, staat een medewerker van Islamic Relief voor het hartverscheurende dilemma: Of zijn familie (die nergens anders naartoe kan) opnieuw moet vluchten? Of moet blijven en bidden om gespaard te blijven?

 

Mijn zenuwen konden de stress niet aan

Sinds mijn laatste bericht aan jou hebben mijn familie en ik enkele angstaanjagende nachten doorgemaakt. We hoorden schoten en luchtaanvallen overal om ons heen. Ik vertelde je over een vriendin die met haar familie in een gebied in de buurt van ons verbleef. Ze moest evacueren toen tanks net achter hun huis arriveerden. Wij zagen ook andere mensen uit dat gebied met hun bezittingen naar het midden van de stad lopen. Ik was erg bezorgd over onze veiligheid, omdat mijn familie aan de rand van de stad woont.

 

Ik kon niet bedenken wat het beste zou zijn om te doen. Moeten we vertrekken, of blijven? Beide opties zijn even uitdagend.

 

Bij het huis van mijn ouders zijn we erin geslaagd zonnepanelen te krijgen om elektriciteit op te wekken. We kunnen het nieuws volgen en internet gebruiken als het beschikbaar is. We hebben een systeem gevonden om onze watertanks een of twee keer per week bij te vullen, hoewel het duur is en niet erg goed.

Dingen werken – op het meest basale niveau – voor ons. We behoren tot de gelukkigen die zich hebben kunnen aanpassen – de meeste mensen hebben dit niet eens. Vertrekken betekent een stap in het onbekende zetten. Aan de andere kant zou blijven, betekenen dat ik mijn familie in gevaar breng door het bombardement.

 

We kunnen echt nergens anders heen

Nergens in Gaza is nu ruimte. Mensen leven op straat. Mijn vriend vertelde me dat mensen zelfs een opslagruimte huren zonder water of elektriciteit voor ongeveer $ 1.000 (ongeveer € 790) per maand. Ik kan mijn familie niet in een situatie brengen waarin ik mijn kinderen naar het huis van de buren moet brengen om naar het toilet te gaan of moet bedelen om eten en water.

Alhamdulillah, mijn verhaal heeft misschien zijn einde bereikt. Ik kreeg de kans om mijn stem te laten horen via deze reeks blogs, dus misschien herinner jij je een Palestijnse vader die stierf terwijl hij een goed leven probeerde te bieden voor zijn familie.

 

Ik ben wanhopig en uitgeput. Aan het begin van de escalatie woonden we een beetje verder weg van het gevaar. Nu gebeurt de tweede ronde in onze achtertuin. Sinds de tanks het zuidelijke gebied overnamen, zijn er geen voedselvoorraden onze kant opgekomen.

Het merendeel van het landbouwgebied is nu leeg, omdat het leger alle mensen heeft opgedragen te evacueren.

 

 

Liever terug naar mijn eigen huis

Mijn vriend in Khan Younis vertelde me: “Mensen dwalen gewoon door de straten. Er is nergens voor hen om te verblijven. ”

Gelukkig ben ik verhuisd naar het huis van mijn ouders, maar zelfs hier voel ik me een vreemdeling. Het is niet zoals mijn thuis. Ook al is het ernstig beschadigd en onbewoonbaar.

Maar we kunnen dat niet doen. De eigenaren van het buskruit, vliegtuigen en tanks hebben de beslissing voor ons genomen. Ik mis mijn oude leven echt. Iedereen doet dat.

”Ik praat met mijn vrienden en collega’s bij Islamic Relief en ze vertellen me allemaal hetzelfde.”

We willen allemaal onze straten zien, onze gebouwen, de bankjes aan de kust, gegrilde maïs bestellen, tijd doorbrengen met vrienden en vooral normaal kunnen wonen in onze huizen.

 

De behoeften van mijn kinderen en onbeantwoorde vragen

We zijn moe van elk klein ding en het wordt steeds moeilijker. Mijn moeder en zussen moeten naar onze buren lopen met het deeg dat ze hebben klaargemaakt om brood voor ons te bakken. Mijn broer moet 10 keer de trap op om ervoor te zorgen dat de watertanks gevuld zijn. Het kost al het geduld van mijn vrouw om aan de verzoeken van mijn kinderen voor eten te voldoen.

Ja, mijn kinderen hebben ’s nachts honger. Maar we hebben niet genoeg brood, of genoeg van wat dan ook, om eten voor hen te maken. Zelfs als we alles konden vinden wat we nodig hadden, zou het een fortuin kosten. Het is hartverscheurend om niet aan de behoeften van mijn familie te kunnen voldoen.

Bovendien blijven de kinderen me vragen stellen over de geluiden van bombardementen die we de hele nacht horen.

“Is dat een tankbom? Is het een raket, is dat een luchtaanval?”

Het zijn de geluiden van mensen die worden gedood. Op een gegeven moment leek het alsof er een troep soldaten recht voor onze ramen aan het schieten was. Ik probeerde te slapen, maar werd elke paar minuten wakker van de geluiden. Ons huis beeft bij elke explosie.

 

We leven in totale onzekerheid

Ik weet niet waarom het ontnemen van gezinnen van voedsel of het vernietigen van onze huizen helpt in de strijd met zijn vijand. Ik weet niets. Voel je gewoon blij dat we weer een dag hebben geleefd en ga dan door naar het volgende, totdat er geen verhaal meer is.

Dank je, mijn lieve lezers, voor alles! Door dit te lezen houd je mijn herinnering levend.

 

Help alsjeblieft mee om mensen in nood in Palestina Gaza te ondersteunen: Doneer aan  Palestina Noodhulp.

 

Noot van de redactie: deze blog werd ingediend te midden van een snel veranderende crisis ter plaatse. De informatie was correct op 6 december 2023.

*Deze blog is geanonimiseerd om de veiligheid van onze collega en anderen die worden genoemd te beschermen. 

Islamic Relief Nederland ∙ ANBI 003410511 ∙ ©2024 ∙ Privacy Statement ∙ Cookieverklaring